(3)پاسخ حضرت رضا علیه السلام به مأمون/(4)حسنین علیهم السلام و سوره هل اتی
پاسخ حضرت رضا علیه السلام به مأمون
مأمون به حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام اعتراض کرد که چرا به شما فرزندان پیغمبر می گویند؟
حضرت فرمودند: آیا نخوانده ای آیه ی مباهله را؟ دیگر آنکه اگر پیغمبر بخواهد دختر تو را ازدواج کند، حاضری بدهی؟
گفت: بلی با کمال افتخار .
حضرت فرمود: ولی او نه دختر مرا می گیرد و نه من می توانم {دخترم را } به او بدهم .
روی همین موازین است که سید مرتضی فتوا داد که نه تنها به هر سیدی که از پدر، بنی هاشمی است خمسی می رسد، بلکه به آنانی که فقط مادرشان سیده است نیز می شود خمس داد (غرضم توجه به این کلمه ((أبنائنا)) از آیه مباهله است که الحسن و الحسین ابناء رسول الله صلّی الله علیه وآله و سلّم ).
حسنین علیهم السلام و سوره ی هل اتی
از آیات قرآن شریف که دلالت بر جلالت قدر و عضمت شأن این دو آقازاده می کند، سوره هل اتی است که شأن نزولش را شنیده اید که خلاصه ی آن چنین است: پس از آن که امیر المؤمنین علیه السلام و حضرت زهرا علیها السلام نذر کردند که اگر حسنین از بستر بیماری برخیزند، سه روز روزه بگیرند پس از بهبود آقازاده ها وفای به نذر کردند. حسن وحسین علیهما السلام با آن که خیلی کوچک بودند مع الوصف آنان هم به والدین بزرگوارشان اقتدا کردند و روزه گرفتند. در شب اول هنگام افطار مسکینی آمد و همه، خوراکشان را به او دادند و با آب افطار کردند. در شب دوم هم یتیمی آمد باز هم غذایشان را به او عطا کردند و در شب سوم اسیری آمد و اظهار گرسنگی کرد باز همه ی خانواده تمام خوراکشان را به او مرحمت کردند و به آب افطار کردند. روز چهارم امیرالمؤمنین دید حسنین از شدت ضعف و گرسنگی می لرزند بچه هایی که تازه از بستر بیماری برخاسته اند و سه روز روزه گرفته و به آب افطار کرده اند، معلوم است چگونه اند. پیغمبر خدا ایشان را که دید، متأثّر شد دست به دعا بلند کرد که در این هنگام سوره ی هل اتی نازل شد(1) و باز عامه هم نوشته اند که طبقی از طعام بهشتی همراه این سوره نازل گردید که تا یک هفته بوی عطر طعام بهشتی از خانه ی زهرا بلند بود. غرض این است که حسنین در خردسالی چگونه مورد لطف و عنایت حق بودند که این آیات قرآن در مدح و تمجید از عمل ایشان و پدر و مادرشان است.
1-{یوفون بالنّذر و یخافون یوماً کان شرّه مستطیرا * و یطعمون الطعام علی حبّه مسکینا و یتیما و اسیرا * إنما نطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزآءً و لا شکورا }(انسان/7-9]